Sabah uyanır uyanmaz aklıma gelen ilk şey "eyvah bir yaş daha yaşlandım" oldu. Aynanın karşısına geçtim, acaba yüzümde bir çizgi daha oluştumu diye bakıyorum. Sonra ne kadar olgunlaştığımı gördüm. Her çizginin bir anısı yok mu? diye düşündüm.Ya da kendimi avuttum :)
Doğum günlerim benim için özel günlerdir, kendime daha çok özenirim. Bugünde öyle yaptım. Tabi yine işe geç kaldım. Cep telefonumu açtım, arka arkaya doğum günü mesajları insan ne kadar mutlu oluyor. Unutulmamak ne güzelmiş. Tabi bir sürü de mail.
Öğlen arkadaşlarım süpriz hazırlamışlar, hep birlikte yemeğe gittik. Çok güzel bir ortamdı.
İnsan bir yılın, yılların muhasebesini yapıyor tabiki, hatalarımı, eleştirilerimi, kendimle ilgili yorumlarımı yapıyorum. Çok hatalarım oldu, özellikle insanlar konusunda, herkesi kendim gibi gördüm. Ama bu yıl en azından onu aşmıştım, kimse için artık kolay kolay kendimi feda etmiyorum, etmeyeceğimde. Bittiyse bitmiştir benim için. Biraz bencil olmaya karar verdim. Önce kendim ve ailem. Daha sonra belki ama belki arkadaşlarım. Tabi arkadaş diyebileceğin ama gerçek arkadaş diyebileceğin çevrede birileri varsa. Evet arkadaş çok ama. Gerçek dost yok. Neyse bu konu konuştukça uzar gider.
Şimdi merak ettiğim akşam eşim ve çocuklarımın süprizleri.
